Vinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.x

Skleroterapia

Skleroterapia jest zalecanym sposobem leczenia niewielkich zmian naczyniowych, które nie nadają się do leczenia chirurgicznego.

Skleroterapia płynowa małych żylaków, żył siatkowatych i pajączków

Skleroterapia płynowa jest przeprowadzana w gabinecie w trybie ambulatoryjnym (nie wymaga szpitala). Zabieg polega na wstrzykiwaniu środka leczniczego do żylaków, co powoduje ich obkurczenie i zamknięcie a następnie rozpuszczenie.

Próby likwidacji pajączków przed usunięciem żylaków najczęściej rozczarowują pacjenta i lekarza. Pacjenci powinni najpierw przejść operację żylaków a dopiero później poddać się skleroterapii płynowej żył błękitnych i pajączków. Różne terapie powinny być postrzegane jako uzupełniające się, działające razem aby otrzymać jak najlepszy końcowy rezultat.

Skleroterapia płynowa nie wymaga żadnego znieczulenia ani pozostania w szpitalu i jest generalnie bardzo bezpieczna. Jednakże, jak z każdym zabiegiem, nawet w rękach najlepszego specjalisty, może powodować wiele niechcianych efektów ubocznych i komplikacji, których pacjent powinien być świadom:

  • Alergiczna reakcja na lek – ryzyko „wstrząsu anafilaktycznego” występuje u 1 pacjenta na 10000.

  • Siniaki i zaczerwienienia – tego typu efekty uboczne występują u niemal każdego pacjenta po skleroterapii, noga najpierw wygląda gorzej niż przed zabiegiem, dopiero po zniknięciu siniaków i zaczerwienienia widać pozytywne efekty leczenia. Siniaki u większości pacjentów znikają po paru tygodniach lub miesiącach. Czasem koniczne jest uwolnienie krwiaka skrzepliny spod skory przez użycie małej igły. Używanie specjalistycznej pończochy po każdym leczeniu zmniejszy ryzyko pojawienia się siniaków i przebarwień.

  • Przebarwienia – u około 30% pacjentów pojawiają się przebarwienia skóry w miejscu występowania żylaków. Zazwyczaj jest to delikatnie brązowe pasmo. U prawie wszystkich pacjentów przebarwienia bledną i w końcu zanikają. Czasami ten proces trwa miesiące lub lata. W pojedynczych przypadkach przebarwienia pozostają na stałe.

  • Owrzodzenia w miejscu wstrzyknięcia – takie owrzodzenia mogą być bolesne ale zazwyczaj leczą się spontanicznie po paru tygodniach zostawiając po sobie nie wielka bliznę.
  • Ból – skleroterapia płynowa polega na przejściu umiarkowanej liczby wstrzyknięć przy każdej sesji. Zazwyczaj korzysta się ze specjalnych igieł które są bardzo małe i ostre, dzięki czemu możliwy dyskomfort jaki pacjent odczuwa podczas zastrzyku jest zminimalizowany. Leczony obszar może być nieznacznie bolesny, a żyły po zabiegu są bardzo wrażliwe na dotyk. W większości przypadków na takie niedogodności działają zwykłe laki przeciwbólowe tj.: Paracetamol czy Nurofen.

  • Zakrzepica żył głębokich - jest bardzo rzadka.
  • Nawroty - skleroterapia nie powstrzymuje powstawania nowych pajączków naczyniowych ani żył siatkowatych, likwiduje jedyne żyły już istniejące. Szansa na powstanie nowych żylaków w przyszłości wynosi co najmniej 20% w ciągu 5lat, więc zapewne potrzebne będzie ponowne poddanie się skleroterapii. Sposób leczenia żylaków, czyli sesje terapeutyczne powtarzane co parę łatwo jest zrozumieć kiedy porówna się go do powtarzanych wizyt u dentysty, dzięki którym zęby są zdrowe i mamy piękny uśmiech. Takie leczenie zapewnia przez wiele lat wygląd nóg tak dobry jak to tylko możliwe.

Proces nastrzykiwania.

Sposób działania skleroterapii polega na wywołaniu łagodnego zapalenia żył co powoduje ich wyschnięcie, dzięki są mniej widoczne i sprawiają mniejszy dyskomfort. Nim osiągniemy ostateczny rezultat musi często minąć kilka miesięcy, noga zaraz po zabiegu wygląda zazwyczaj gorzej niż przed nim, później możemy obserwować pozytywne zmiany w obszarze występowania dawnych żylaków. Reakcja na skleroterapię nie jest taka sama u wszystkich pacjentów. Więc uzasadnione jest leczenie jednego, najczęściej najgorszego obszaru kończyny, aby zobaczyć reakcję organizmu na leczenie. Jeżeli pacjent jest zadowolony z rezultatów, można przejść do leczenia pozostałych żylaków. Ilość zalecanych zabiegów zależy od ilości i wielkości zmienionych żył. Niemniej jednak "przeciętna" noga potrzebuje 3-5 sesji aby wyleczyć żyły siatkowate. Jeżeli obie nogi potrzebują leczenia, wtedy oczywiście potrzebnych jest więcej sesji. Około 20% pacjentów rozwija więcej żylaków przez następne 5lat i pacjenci chętnie zgadzają się na regularne powtarzanie leczenia, aby trzymać żyły pod kontrolą.

Około 90% pacjentów jest bardzo zadowolonych z rezultatu leczenia, 9% jest dość zadowolonych, a pozostała niewielka grupa pacjentów jest rozczarowana leczeniem. Przed podjęciem leczenia pacjent powinien zrozumieć że dzięki skleroterapii nie można całkowicie pozbyć się wszystkich żylaków.

Skleroterapia piankowa
(Ultrasound guided foam sclerotherapy - UGFS)

Skleroterapia piankowa to sposób leczenia niewydolnych pni żyły odpiszczelowej i odstrzałkowej oraz dużych żylaków. Oczywiście żyły nie mogą być zbyt duże, co sprawdza się w czasie wstępnej wizyty w trakcie badania usg. Skuteczność zabiegu zmniejszają przebyte zapalenia żył.

Skleroterapia piankowa jest przeprowadzana jako procedura ambulatoryjna, trwająca około 30-45min. Pod kontrolą ultrasonografu do żyły zakłada się najczęściej kilka wenflonów. Noga pacjenta jest uniesiona, by opróżnić żyłę z krwi. Świeżo przygotowana pianka jest wstrzyknięta do żyły przez venflon. Wprowadzona pianka jest rozprowadzana po żylakach za pomocą głowicy USG, przez masowanie nogi. Bąbelki powietrza znajdujące się we wprowadzonej piance ułatwiają nam rozpoznanie jej na ekranie ultrasonografu, dzięki czemu możemy upewnić się że pianka została rozprowadzona dokładnie tam, gdzief chcemy. Samo wstrzyknięcie nie powoduje żadnego bólu, ale czasami można wyczuć ruchy pianki. Zazwyczaj wstrzykuje się 8-12ml pianki przy każdej sesji. Zdarza się że część pianki przedostanie się do żył głębokich, jednak można to ograniczyć do minimum przy delikatnym naciskaniu na VV w kluczowe miejsca i ruszaniu noga między zastrzykami. Dla około 85% pacjentów potrzebna jest tyko jedna sesja 14% musi przyjąć dwie sesje a pozostali wymagają trzech. Im większe i bardziej rozległe są żylaki tym większe prawdopodobieństwo że potrzebnych będzie więcej sesji.

Powikłania

Jak z każdym zabiegiem, nawet w rękach najlepszego specjalisty, wiąże się wiele niechcianych efektów ubocznych i komplikacji, których pacjent powinien być świadom:

  • Siniaki - zazwyczaj występują w znikomej ilości i znikają po kilku tygodniach albo nie pojawiają się wcale.

  • Przebarwienia – brązowe smugi powstające w miejscu dawnych żylaków występują u około 20-30% pacjentów, zwłaszcza jeżeli były to żylaki duże i znajdowały się blisko powierzchni skóry. Przebarwienia powinny zaniknąć po kilku miesiącach, u większości pacjentów dzieje się to w granicach 6-12 miesięcy, ale może również pozostać na stałe.

  • Podskórne zgrubienia – naturalne jest uczucie grudkowatości pod skórą po zabiegu szczególnie u pacjentów z dużymi żylakami. Opróżnianie żylaków ze skrzepliny wykonuje się zwykle 2-4 tygodni po zabiegu. Zabieg ten najczęściej przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym. Może to przyspieszyć proces znikania grudek spod skóry. Zgrubienia sporadycznie pozostają na stałe.

  • Uczulenia - nadwrażliwość na lek jest mało prawdopodobna.

  • Nieumyślne dotętnicze podanie - występuje bardzo rzadko, może być powikłaniem bardzo groźnym. Dlatego tak ważne jest dokładne wybranie miejsca wstrzyknięcia i precyzyjne wykonanie zabiegu.

  • Zakrzepowe zapalenie żył - u pacjentów z dużymi żylakami po leczeniu może pojawić się bolesny czerwony guzek – stan zapalny jednej lub kilku z tych żył. Jest to " zapalenie zakrzepowe żył powierzchownych " i może być leczone przez podanie leków przeciwzapalnych (np. ibuprofen żel i / lub tabletki). W przypadkach szczególnie problematycznych stosuje się nakłucie zgrubienia w znieczuleniu miejscowym i usunięcie skrzepliny. Po takiej leczeniu, zakrzepowe zapalenie żył zazwyczaj ustępuje w ciągu najbliższych kilku dni lub tygodni.

  • Zakrzepica żył głębokich - podobnie jak w przypadku operacji, zabieg skleroterapii piankowej wiąże się z niewielkim ryzykiem zakrzepicy żył głębokich. Literatura donosi że ryzyko zakrzepicy żył głębokich wynosi około 0,2% (1 na 500). Chociaż DVT jest bardzo mało prawdopodobne, takie objawy jak obrzęk nogi i ból powinny skłonić do szybkiego skontaktowania się z lekarzem. Jeżeli stwierdzona zostanie DVT,  prawdopodobnie potrzebne będzie leczenie heparyną (zastrzyki) a następnie doustnymi antykoagulantami (acenokumarolem, synkumarem, warfaryną) przez 3-6 miesięcy).

  • Zator płucny (PE) - podobnie jak w przypadku operacji, jeśli DVT powstało po skleroterapii piankowej, istnieje potencjalne ryzyko, że kawałek skrzepu może oderwać się i udać się do płuc powodując PE, które mogą być poważne, nawet zagrażające życiu.

  • Owrzodzenia (martwica skórna) – występują bardzo rzadko.

  • Udar – w literaturze został odnotowany tylko jeden pacjent z udarem (doszedł do pełni zdrowia). Przyczyna nigdy nie została jasno określona, ale u tego pacjenta następnie zdiagnozowano dużą "dziurę w sercu", która mogła pozwolić pęcherzykom pianki na podróż do mózgu.

  • Napad padaczki - kazuistyka.

  • Przejściowe splątanie – występuje bardzo rzadko.

  • Zawał serca - w literaturze odnotowano jeden przypadek u 70-latka 30 minut po zabiegu.

  • Przemijające zaburzenia widzenia - zostało to zgłoszone po skleroterapii piankowej i płynowej, (literatura sugeruje ryzyko wynosi około 1%) prawdopodobne u pacjentów, którzy mają regularne migreny. Przyczyna jest nieznana. Najdłuższe zaburzenie widzenia jakie kiedykolwiek odnotowano wynosiło 2 godziny; stała "ślepota" nigdy nie została zgłoszona.

  • Ból głowy - występuje u ponad 4% pacjentów.

  • Kaszel, ucisk w piersi i ociężałość, metaliczny smak w ustach, atak paniki – występują bardzo rzadko.

Jakie są plusy i minusy skleroterapii piankowej i operacji?

Potencjalne korzyści skleroterapii piankowej
  • Procedura ambulatoryjna
  • Brak znieczulenia ogólnego
  • Brak cięcia więc nie ma ryzyka zakażenia rany lub powstania blizny
  • Nie ma ryzyka uszkodzenia nerwów
  • Praktycznie zabieg bezbolesny
  • Znacznie mniej siniaków
  • Możliwość wcześniejszego powrotu do pracy i wykonywania innych normalnych działalności
  • Nie wymaga golenia - głównie zaleta dla mężczyzn
  • Koszt: znacznie niższy (oczywiście operacje w szpitalu finansowane są przez NFZ)
Potencjalne wady skleroterapii piankowej
  • Osiągnięcie końcowego wyniku zwykle trwa dłużej, ponieważ obie nogi trzeba leczyć oddzielnie, może wymagać więcej niż jednego zabiegu i żyły mogą być widoczne, z wyraźnymi zgrubieniami, przez kilka miesięcy po zabiegach (ale to może również wystąpić po operacji)
  • W celu utrzymania leczonych VV pozbawionych krwi podczas zamykania ich, konieczne jest noszenie kompresji przez kilka tygodni po każdym zabiegu (patrz niżej)
  • Możliwe są przebarwienia. Może to potrwać kilka miesięcy (czasami nawet do roku) i wyjątkowo może być stałe (ale to może również wystąpić po operacji)
  • Pajączek może rozwinąć się w miejscu wstrzyknięcia pianki (ale to może również wystąpić w okolicach ran po operacji)
  • Większość (80-90%), ale nie wszystkie żylaki nadają się do skleroterapii

Przygotowanie do skleroterapii

  1. W dniu leczenia umyć nogi zwykłym mydłem, nie stosować żadnych toników, kremów lub perfum.
  2. Nie trzeba golić nóg.
  3. Włożyć luźne spodnie i miękkie obuwie na płaskiej podeszwie (np. buty treningowe byłby idealne).
  4. Należy pamiętać, że musimy uzyskać dostęp do całej nogi i często okolicy pachwiny; pacjent (zwłaszcza kobiety) mogą mieć to na uwadze przy wyborze bielizny.
  5. Zapewnić sobie dojazd i transport powrotny, ponieważ po zabiegu nie można prowadzić.
  6. W dniu zabiegu proszę brać swoje zwykłe leki. Możesz też jeść i pić normalnie.

Pielęgnacja po skleroterapii

  1. Kompresja stała przez 5 dni jest absolutnie niezbędna dla bezpiecznego i skutecznego zamknięcia naczynia.

  2. Zalecenia dotyczące 15 minutowego spaceru od razu po zakończeniu leczenia nie są jednoznaczne. Należy unikać długiego stania, klęczenia, siedzenia w kucki, unikać intensywnych ćwiczeń (np. bieganie, siłownia) przez tydzień po zakończeniu leczenia.

  3. Staraj się unikać latania (zwłaszcza długich lotów) przez okres 4-6 tygodni po zakończeniu leczenia.

  4. Mycie - to najtrudniejszy element postępowania - kompromis między higieną osobistą, chroniącą skórę nad obszarami poddanymi leczeniu, a utrzymaniem kompresji.

    a. Spróbuj uniknąć zamoczenia leczonego obszaru podczas bandażowania po zakończeniu leczenia; Najprostszym rozwiązaniem jest umyć obszary wokół bandaża.

    b. Po 5 dniach, po zdjęciu pończochy i bandaża można wziąć kąpiel pod prysznicem. Rano nałóż nową pończochę. Staraj się unikać bardzo gorącej wody, ponieważ zwiększy przepływ krwi do skóry i może zwiększyć liczbę siniaków i zmniejszyć skuteczność leczenia.

  5. Prowadzenie samochodu Można prowadzić samochód (jeśli możesz i chcesz) następnego dnia. Firmy ubezpieczeniowe mają różne polityki w odniesieniu do jazdy po zabiegach chirurgicznych i innych procedur medycznych, w razie wątpliwości, zaleca się, by sprawdzić co pokrywa ubezpieczenie. Jeśli planujesz dłuższą podróż (nie istotne czy jako kierowca czy pasażer) w pierwszym miesiącu po zabiegu należy zatrzymać samochód co godzinę i chodzić przez minimum 5-10 minut. Podobne postępowanie obowiązuje w trakcie podróży pociągiem.

  6. Długotrwała kompresja może poprawić wyniki leczenia i zmniejszyć ryzyko rozwoju nowych żylaków.

 

(Na podstawie tekstu prof. Andrew Bradbury’ego, Midland Vein Centers)

[na górę strony]


ŻYLAKI I ICH LECZENIE

WPROWADZENIE

Krążenie krwi przypomina system ogrzewania w Twoim domu:

  • SERCE jest pompą, która rozsyła krew po całym organizmie (domu)

  • TĘTNICE to rury transportujące krew z serca do organów i tkanek (kaloryfery)

  • ŻYŁY to rury, które zbierają krew z organów i tkanek (kaloryferów) i zabierają ją powrotem do serca (pompy)

Żeby krew powróciła do serca ze stóp musi podróżować przez żyły w nogach przeciw siłom grawitacji. Jest to możliwe dzięki:

  • POMPIE MIĘŚNIOWEJ – podczas chodzenie mięśnie nóg ( głównie łydki) kurczą się, żyły, które biegną przez nie i pomiędzy nimi zostają ściśnięte, a krew, która się w nich znajdowała zostaje przesunięta w górę nogi

  • ZASTAWKI – znajdują się we wnętrzu żył i wyglądają jak łapki w pin-ball’u. Zatrzymują one krew, kiedy mięśnie się rozkurczają, tak żeby nie mogła wrócić do stopy zgodnie z siłą grawitacji.

  • Jeśli mięśnie są słabe i/albo zastawki przestają działać, wtedy zgodnie z grawitacją krew podróżuje w dół zamiast do góry żyły w nogach. To jest tak zwana „niekompetencja” lub „flegma” żylna. Która powoduje wzrost ciśnienia w żyłach. To z kolei rozciąga ściany żył, stają się one rozszerzone i skręcone – tak formują się żylaki.

Istnieją dwa zestawy żył w nodze:

  • ŻYŁY POWIERZCHNIOWE – znajdują się bezpośrednio pod skórą i mogą być widoczne; żyły tworzą żylaki oraz stany zapalne (zapalenie żył)

  • ŻYŁY GŁĘBOKIE - znajdują się w środku nogi i nie mogą być widoczne: te żyły mogoł zostać zatkane przez skrzepy krwi tworząc zakrzepice żył głębokich (deep vein thrombosis (DVT)). Jeśli kawałek skrzepu odłamie sie może on zostać przetransportowany do płuc tworząc tak zwany zator płucny (pulmonary embolus (PE)), który może być poważny, a nawet śmiertelny.

DLACZEGO POWINNO SIĘ LECZYC ŻYLAKI?

Żylaki występują u jednej trzeciej populacji dorosłych i zachorowanie na nie wzrasta wraz z wiekiem. Chorzy pac jęci powinni leczyć żylaki przez:

  • niezadowolenie z wyglądu nóg,

  • objawy takie jak: ból, ociężałość nóg oraz swędzenie,

  • obawę przed powikłaniami takimi jak: zakrzepica żył głębokich, owrzodzenia.

TYPY ŻYLAKÓW

Są trzy różne rodzaje żylaków, mogą one występować jednocześnie lub każdy z osobna. Najłatwiej wyobrazić sobie żylaki, jako odwrócone do góry nogami drzewo.

  • PIEŃ VV – utworzony z głównej żyły powierzchniowej i jej największych odgałęzień. Znajdują się pod skórą, są grudkowate i zazwyczaj większe niż 4mm w przekroju (pień i odgałęzienia).

  • ŻYŁY SIATKOWATE  – utworzone z mniejszych odgałęzień, znajdują się w głębszych warstwach skóry, są mniej wypukłe i zazwyczaj mają mniej niż 4mm w przekroju.

  • PAJĄCZKI ( lub nitkowate żyły lub telangectasia) -utworzone z najmniejszych odgałęzień. Znajdują się w najwyższych warstwach skóry i zazwyczaj są mniejsze niż 1-2mm w przekroju (gałązki na końcu małych odgałęzień).

SIATKOWATE VV I PAJĄCZKI BARDZO RZADKO WYWOŁUJĄ POWIKŁANIA, SĄ LECZONE ZE WZGLĘDÓW ESTETYCZNYCH.

OPCJE LECZENIE ŻYLAKÓW

  • Operacja klasyczna

  • Skleroterapia płynowa

  • Skleroterapia piankowa

  • Radiofrequency ablation (VNUS, Closure Fast

Wybór sposobu leczenia lub kombinacji kilku rodzajów zabiegów zależy od czynników takich jak:

  • typ, rodzaj, obszar występowania żylaków,

  • ogólny stan zdrowia,

  • wcześniejsze leczenie,

  • preferencje pacjenta.

Profesor Andrew Bradbury, BSc MB ChB MBA MD FRCSEd

Professor of Vascular Surgery and Consultant Vascular and Endovascular Surgeon

[na górę strony]


KLASYCZNA OPERACJA ŻYLAKÓW

(STRIPPING SPOSOBEM BABCOCKA)

Operacja polega na usunięciu  żyły odpiszczelowej lub odstrzałkowej. Zazwyczaj wykonuje się ją w znieczuleniu dokanałowym lub pod narkozą. Po zabiegu pacjent zostaje na nocnej obserwacji (istnieją również jedno dniowe rodzaje takich operacji). Bardzo wielu pacjentów przechodzi tą operację bez żadnych komplikacja, zazwyczaj są miło zaskoczeni szybkością i skutecznością zabiegu. 

Jednakże, jak z każdą operacją, nawet w rękach najlepszego specjalisty, wiąże się wiele niepożądanych efektów ubocznych i powikłań, których pacjent powinien być świadom:

  • Ból – zawsze występuje pewien poziom dyskomfortu, którego można się zazwyczaj pozbyć,  stosując proste leki przeciwbólowe tj.: Paracetamol czy Ibuprom. Przedłużający się ból jest sygnałem niepokojącym.

  • Siniaki (podbiegnięcia krwawe) – noga po zabiegu jest zazwyczaj posiniaczona, co jest nieuniknione. Siniaki mogą występować przez około 2-3 tygodnie. Po siniakach mogą pozostać na skórze przebarwienia, które powinny ustąpić po kilki miesiącach. W sporadycznych przypadkach mogą pozostać na stałe.

  • Infekcje –jeżeli wokół rany pojawia się zaczerwienienie, nasila się ból albo wydobywa się z nich ‘brudny‘ płyn wtedy zapewne wdała się infekcja. W tym wypadku konieczna jest pomoc lekarza, zazwyczaj zalecany jest antybiotyk. Ryzyko infekcji to około 1-2%. Infekcje ran są rzadkie, ale mogą powodować powstanie nieestetycznych blizn.

  • Blizny po cięciach chirurgicznych – mimo wszelkich starań lekarza, by blizny były tak małe jak to tylko możliwe, pewien stopień bliznowacenia jest nieunikniony po każdej operacji. U większości pacjentów blizny zanikają i stają się niemal nie widoczne po 6-12 miesiącach. Niemniej jednak istnieją pacjenci o skórze bardziej podatnej na powstawanie większych grudkowatych blizn o innym zabarwieniu (bliznowców). Takie blizny mogą być leczone poprzez zastrzyki lub bardzo efektowny specjalny, kamuflujący makijaż.

  • Drętwienie/mrowienie – małe obszary mrowienia i drętwienia, szczególnie w okolicy kostki przyśrodkowej i na stopie, mogą rozwijać się u 20% pacjentów. To zjawisko jest dosyć powszechne i nie powoduje żadnych dalszych problemów. Wynika z uszkodzenia nerwu udowo-goleniowego biegnącego wzdłuż żyły odpiszczelowej. Utrzymuje się od kilku tygodni do kilku miesięcy. Bardzo rzadko zdarza się, że drętwienie pozostaje.

  • Krwawienie – czasami, głównie w pierwszym tygodniu po operacji może pojawić się niewielkie krwawienie z nogi, zwłaszcza jeśli się o coś uderzy lub mocniej przetrze ręcznikiem po prysznicu. Krwawienie jest zazwyczaj minimalne i ustępuje po podniesieniu nogi, przyciśnięciu rany i kilku godzinnym odpoczynku.  Zasadniczo działa się w taki sam sposób jak przy zacięciu się w palec. Poważne krwawienie po operacji żylaków jest bardzo rzadkie.

  • Zakrzepica żył głębokich (DVT) – Zakrzepica żył głębokich może wystąpić po operacji  żylaków. Jej częstość nie jest dokładnie znana. Opisano powstawanie zakrzepicy żył głębokich nawet u 5,3%przypadków (van Rij AM. Et al. (British Journal of Surgery). December 2004 Volume 91(12):1582-5,) Autor doświadczenia dowiódł że zachorowalność na DVT po operacji VV jest wyższa niż wcześniej przypuszczano, ale większość DVT po operacji żylaków ma minimalne znaczenie kliniczne.

  • Zator płucny (PE) – jeżeli DVT rozwinie się, istnieje ryzyko że cześć skrzepu oderwie się i trafi do płuc powodując zator tętnicy płucnej – co może prowadzić nawet do śmierci pacjenta. Częstość zatorowości nie jest dokładnie znana, ale w piśmiennictwie światowym są to przypadki sporadyczne.

 INNE PROBLEMY ZWIĄZANE Z OPERACJĄ ŻYLAKÓW

  • Doustne środki antykoncepcyjne (OCP) i hormonalna terapia zastępcza (HTZ)  a operacja żylaków– OCP i HTZ zawierają żeński hormon estrogen który zwiększa lepkość krwi, przez co zwiększa również możliwość powstania zakrzepów w tym DVT. Niektórzy lekarze zalecają wstrzymanie stosowanie OCP/HTZ  na 6 tygodni przez operacja i powrócenie do tego leczenia po 6 tygodniach. Niestety przy takich zaleceniach pacjent jest narażony na ryzyko niechcianej ciąży lub powrotu syndromów menopauzy. W dodatku nie udowodniono, że odstawienie tych środków znacząco redukują możliwość zachorowań na zakrzepicę żylną. Dlatego nie zalecam odstawiania leczenia hormonalnego przed operacją.

  • Profilaktyka heparynowa – nie udowodniono skuteczności.

  • Pozostałości żylaków po operacji -  nie zawsze możliwe jest usunięcie wszystkich VV podczas operacji. Jeśli jest taka konieczność pozostałości żył mogą być zlikwidowane za pomocą zastrzyku (skleroterapii) po operacji.

  • Nawroty żylaków – istnieje ryzyko nawrotu żylaków po operacji. Wynosi ono co najmniej 20% po 5 latach od zabiegu. Stałą praktyką prowadzoną w moim gabinecie jest systematyczne badanie pacjentów po operacji (w rocznych, dwuletnich odstępach czasu). Taka praktyka i ewentualna skleroterapia nawrotów zapobiega powracaniu choroby.

Polecane gabinety lekarskie